افق اقتصاد – این حال امروز انسان است. صحنهی غزه محل نمایان شدن خصوصیات مختلفی از انسان معاصر است. تجربه توأمان سبعیت، بیرحمی، حرص و ویرانی در کنار بیدفاعی و کشتار و درد فقدان. نگاه تبعیضآمیز رسانههای غربی به آنچه در غزه میگذرد چیز جدیدی نیست فقط ابعاد آن تا این حد برای همگان روشن نشده بود. غزه فرصتی شد تا هر چه بیشتر عیان شود که منظور از «حقوق بشر» در رسانههای غربی و میان دولتمردان پرمدعای «جهان مدرن» چیست: آنچه منافعشان اقتضا میکند میتواند حدود حقوق بشر را هم تعیین کند!
در حالی که رسانههای پرمدعای پر زرق و برق چند روز به دنبال نخود سیاه اثبات مبدأ موشکهایی بودند و هستند که بیمارستان مسیحیان غزه را هدف قرار داده؛ دولت رژیم اسرائیل آشکارا و با خیال راحت در روزهای بعد «با اعلام قبلی» بیمارستان و مسجد را بمباران میکند! همین قدر تلخ و تهوعآور و البته مضحک!
بزرگترین زندان جهان!
غزه را بزرگترین زندان جهان مینامند. غزه در محاصره کامل است. تنها تعداد کمی از افراد اجازه ورود و خروج به غزه را دارند. به گزارش دیپلماسی ایرانی، به طور رسمی، رژیم صهیونیستی فقط به افرادی مجوز میدهد که در دستههای زیر قرار میگیرند: موارد پزشکی و بشردوستانه، دانشجویان دارای بورسیه تحصیلی در خارج از کشور (که برای عبور از سرزمینهای اشغالی در مسیر خود به کشور ثالث نیاز به کنسولگری کشوری که به آنجا سفر میکنند برای درخواست خروج و در برخی موارد اسکورت دارند)، افراد دارای تابعیت صهیونیستی, تعداد اندکی از کارگران روزمزد، کارکنان سازمانهای بین المللی، دیپلماتها و اعضای مطبوعات خارجی. اینها هم همه بستگی به تایید رژیم صهیونیستی با شرایطی چون سن و غیره دارد که همه آنها هم به شکل خودسرانه توسط صهیونیستها مشخص میشود و دائما تغییر میکند. حتی امکان خروج برای موارد پزشکی اورژانس هم سخت، زمان بر و بعضا غیر ممکن است. نه میتوان وارد غزه شد و نه میتوان از آن خارج شد. نه حتی میتوان با آرامش در داخل آن حرکت کرد! غزه در آتش منجمد شده است! این شرایط بدتر از زندان است. خانوادههایی که اعضای آن در غزه و کرانه باختری از هم دور افتاده اند سالها نتوانسته اند همدیگر را ملاقات کنند.
بیکاری در غزه بیداد میکند!
آب که نباشد، کشاورزی هم نیست و کشاورزی هم که نباشد شغل کافی نیست. بیکاری در غزه بیداد میکند! ۶۵ درصد از جمعیت غزه را افراد زیر ۲۵ سال تشکیل میدهد. این در حالی است که ۴۶ درصد از جمعیتِ در سن کار بیکار است. ۸۰ درصد از کل جمعیت در زیر خط فقر است. از هر پنج نفر هم سه نفر امنیت غذایی ندارد به این معنی که به مواد غذایی کامل برای یک زندگی سالم دسترسی ندارند.
نه شغل کافی هست و نه غذایی برای خوردن. عین البیضا یکی از روستاهای واقع در کرانه باختری رود اردن است که در آن کدو، خیار و دیگر سبزیجات و صیفی جات کاشت میشد. در طول ۲۵ سال گذشته، شرکت آب مکوروت صهیونیستی دو چاه برای تامین آب شهرک نشینان اشغالگر حفر کرده است که به تدریج باعث خشک شدن چاه و از بین رفتن معیشت مردم روستا شده است. اینها در حالی است که شرکت صهیونیست در طی قراردادی متعهد شده بود که زیان فلسطینیان را جبران کند، اما مثل همه توافقات دیگر به سرانجام نرسید! حالا کشاورزان روستا یکی از چند صد هزار کشاورزی هستند که از آبدزدی صهیونیستها رنج میبرند، در حالی که صهیونیستها حتی استخرهای خصوصی خود را بیآب نگه نمیدارند! مصطفی الفراوی الجفتلیک به عفو بین المل میگوید هدف صهیونیستها این است که فلسطینیها بخاطر تشنگی مجبور به ترک زمینهای خود شوند تا صهیونیستها زمینها را بدون هیچ دردسری غصب کنند. البته بد نیست به این نکته اشاره شود که دسترسی به آب یکی از ابتدایی ترین ارکان حقوق بشر است!
ماشینهای فاضلابپاش!
برق که نباشد، آب، غذا و کار نیست. بهداشت هم نیست! هر روز ۶۹ میلیون لیتر فاضلاب تصفیه نشده، یعنی معادل ۲۸ استخر المپیک از غزه به دریای مدیترانه سرازیر میشود که نه تنها ساحل را کثیف میکند بلکه باعث بروز بیماریهای مختلف میشود. بر اساس آمار موسسه آنِرا، ۲۶ درصد از کل بیماریها در غزه بخاطر آلودگی آب است. در این میان، کودکان قسمت بزرگی از این بیماران را تشکیل میدهند. بر اساس آمار بی بی سی، ۹۵ درصد از ساکنان غزه از دسترسی به آب آشامیدنی سالم محروم هستند. وقتی هم که بمباران میشود همین لوله کشیها از بین میروند و همه منتظر میمانند تا مگر سیمان، فولاد و دیگر مصالح ساختمانی اجازه ورود به غزه بگیرند تا بتوان لولهکشیها را اندکی ترمیم کرد.
حالا که از فاضلاب صحبت شد، بد نیست اشارهای هم به ماشینهای معروف به ماشینهای آب فاضلابپاش بکنیم. ماشینهای گَنْدراسو (skunk) در فلسطین اشغالی معروف هستند. این ماشین را همچنین با اسم آب فاضلاب پاش میشناسند. صهیونیستها در یکی از چندین جنایات خود ماده ای شیمیایی تولید کرده اند که بوی آن بدتر از فاضلاب است. در زمان تظاهرات و اعتراضات فلسطینیها، این ماشینها به خیابانها میآیند و با فشار زیاد آب شیمیایی بسیار بدبو بر روی معترضین فلسطینی میپاشند. این ماده شیمیایی آن چنان قوی است که راه تنفسی را مختل میکند و باعث حالت تهوع و استفراغ میشود. البته مقدار زیاد آن هم میتواند باعث مرگ شود. تنها اندکی از آن بر روی بدن میتواند باعث بدبویی شدید برای چندین روز شود. اگر هم که بر روی لباس پاشیده شود تنها کاری که میتوان کرد دور انداختن آن لباس است. تنها هم در حین اعتراضات نیست که صهیونیستها از این ماشینها استفاده میکنند. بعضی شبها، ماشینهای آب فاضلاب پاش در محلههای فلسطینی به حرکت در میآیند و بر روی خانهها و مغازههای فلسطینیان آب بدبو میپاشند. بخاطر همین هم کسب و کار برای چندین روز تعطیل میشوند. خانوادهها هم مجبور میشوند تا به طور موقت به جای دیگری کوچ کنند و بعد از چند روز که اثر ماده شیمیایی کم تر شد به خانههایشان باز میگردند.
«مراسم تحقیر»!
اینها تمامی تحقیر فلسطین و فلسطینیان نیست. موارد بیشماری از تحقیر مستقیم فلسطینیان توسط صهیونیستها ثبت شده است. در یکی از این موارد که میدل ایست مانیتور به آن پرداخته، داستان شخصی به اسم مازن از اهالی فلسطین بازگو میشود: وقتی که مازن در حال برگشت از کار بوده، توسط سه سرباز صهیونیست نگه داشته میشود تا مجبور به سرگرم کردن آنها در «مراسم تحقیر» شود. نظامیان صهیونیست هم بعد از عریان کردن این مرد فلسطینی وی را کتک میزنند و به مادر، خواهر و همسر وی با ذکر نام آنها توهین میکنند. در آخر هم صهیونیستها مازن را مجبور میکنند که این توهینها را با صدای بلند تکرار کند تا جایی که وی به گریه میافتد و همین هم سرانجام باعث خنده صهیونیستها میشود.
در موردی دیگر، سربازان صهیونیست به زندان هجوم میبرند و زندانیان فلسطینی را عریان کرده و از آنها عکس میگیرند. بعدا هم این عکسها را در شبکههای اجتماعی به اشتراک میگذارند تا فلسطینیان را تحقیر کنند. در شبکههای اجتماعی، موارد متعددی از سربازان زن صهیونیست وجود دارد که آنها را در کنار پیرمردان زندانی در حالی که دستبند به دست و چشم بند به چشم دارند و در برخی موارد هم عریان هستند نشان میدهد. همان پیرمردانی که پدر، پدربزرگ و بزرگ طایفه خودشان هستند و برای خود اسم و رسمیدارند این گونه در مقابل خانواده، دوستان و آشنایان خود تحقیر میشوند.
«زنان هبرون»
در پروندهای دیگر معروف به «زنان هبرون» سربازان صهیونیست با سگهای ارتش به خانهای هجوم میبرند و پس از دستبند زدن به همه اعضای خانواده از جمله کودکان، پنج مادر را در مقابل فرزندان خود و در خانه خود عریان میکنند و مجبور میکنند که از یک اتاق به اتاق دیگری، سراسر خانه را همراه سربازان بروند، در حالی که بقیه سربازان مشغول دزدیدن جواهرات در دیگر اتاقها بودند. فقط چندین مورد از حملات انتقام آمیز مسلحانه فلسطینیان علیه اشغالگران صهیونیست مربوط به همین ماجرای تحقیرآمیز، غیرانسانی و دیوانه کننده زنان هبرون بوده است.
این تحقیرها برای فلسطینی که روزگاری از اولین ماشینهای چاپ دنیای عرب را در خود جای میداد و جمعیت آن به آگاهی معروف بودند آن چنان سخت است که بعضا از مرگ هم بدتر است. بسیاری از فلسطینیان ترجیح میدهند تا حرفی از این تحقیرها نزنند تا مگر آبروی شان حفظ شود. مردمی که روزگاری با جایگاه بیت المقدس و قبله اول مسلمانان فخر میکردند حالا بزرگانشان با چشم بند وسیله سرگرمی میشوند، زنانشان عریان میشوند و کودکانشان چون تبهکاران با دستبند به پاسگاه اشغالگران برده میشوند.
نقض حقوق کودکان در غزه و ناکارآمدی حقوق بینالملل بشر
محمدمهدی سیدناصری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان در دیپلماسی ایرانی نوشته: در ۱۹ آگوست ۱۹۸۲میلادی، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در جلسهی ویژهی اضطراری خود در مورد مسالهی فلسطین، وحشتزده از تعداد زیاد کودکان بیگناه فلسطینی و لبنانی که قربانی اقدامات نظامی اسرائیل بودند، سخن گفت و تصمیم گرفت ۴ ژوئن هر سال را به عنوان «روز جهانی کودکان بیگناه قربانی مخاصمات» نامگذاری کند. این تصمیم، نشان از اجماعی جهانی در مورد الزام توجه ویژه، حمایت و تلاش هماهنگ جامعهی جهانی برای رسیدگی به آسیبپذیریها و تخلفاتی است که کودکان در موقعیتهای مربوط به درگیری با آن روبهرو هستند.
در دههی ۹۰ میلادی و با ورود جهان به عرصهی جنگهای جدید که با گسترش جنگهای قومی همراه بوده است، حمایت از حقوق کودکان افزایش یافت و حمایت بینالمللی در این زمینه از جمله در قطعنامههای شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به مجموعهای از سازوکارهای بینالمللی منجر شد. اما با وجود همهی این اقدامات، سؤال این است که چرا بشر در عصر انقلاب تکنولوژی کماکان شاهد صدمات به کودکان فلسطینی و دیگر کشورهای درگیر مخاصمه است؟ منظور از کودک به استناد اکثر اسناد حقوق بشری، شخصی است که به سن ۱۸ سالگی نرسیده است. همان طور که کنوانسیون حقوق کودک در مادهی ۱ خود اشعار میدارد: «از نظر کنوانسیون حاضر منظور از کودک افراد انسانی زیر ۱۸ سال است، مگر اینکه طبق قانون قابل اجرا در مورد کودک سن بلوغ کمتر تشخیص داده شود.»
مباران بی امان مناطق مسکونی و با قطع برق در غزه، بیمارستانها بیبرق میمانند و نوزادان در انکوباتورها و بیماران سالمند در اتاقها بدون دسترسی به اکسیژن در معرض خطر قرار میگیرند. خانوادهها در غزه در حال حاضر برای دسترسی به آب سالم با مشکل مواجه هستند. هیچ پدر و مادری دوست ندارد مجبور شود به کودک تشنهاش آب آلوده بدهد. اقدامات روا داشته توسط رژیم صهیونیستی به کودکان در غزه تماما نقض کلیه قواعد حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق بشر است. ظلم بزرگی به ملت فلسطین رفته و این روزها نتایج یکی از پردههای ظلم را مشاهده کرده و رژیم اسرائیل، یک زندان بزرگ دو و نیم ملیون نفری در فضای باز ایجاد کرده و سوال قابل تاملی که پیش میاید این است که چه بر سر بشریت آمده که از کشتار انسانها خوشحال میشوند؟
